zondag 23 september 2012

De ideale vrouw

Dat Groningen eigenlijk een dorp is wist ik al. Geen dag gaat er voorbij, zonder dat ik bekenden tegenkom. Want wat is de definitie van dorp nog meer dan dat? Het elkaar dagelijks ontmoeten. Op facebook kun je sneller zien hoeveel persoon x bij jou vandaan zit, maar ik vind het echte leven spannender. Ook om te raden wie nu wie is. Geheugentraining dal vivo, dàt is het vertoeven in een stad met dorpse proporties.

Ik fiets door het centrum. Op een straathoek hoor ik een stel meiden brullen van het lachen. Eén van hen vertelt de twee anderen over de dove grootouders van een vriendin. Ze doet hun doofstomme taal na en ze hebben dikke lol. Ik ken die vriendin, ooit ging ze met me naar Italië. Ook haar grootouders ken ik. Als ik die groet, praten ze tegen mij in die mooie taal van ze. Maar dat weten deze meiden niet. Ze kletsen vrolijk verder.

Ik loop een winkel binnen voor nieuwe cartridges. De jongen achter de kassa ken ik. Maar waarvan? Zat hij ooit bij Frans in de klas of in zijn voetbalteam? Hij mompelt iets over een dubbelganger, noemt het werk van zijn moeder en de wijk waarin hij opgroeide. Dan weet ik het; als prille puber was hij één van de vaste bezoekers van de tienersoos die ik daar draaide. (Ja, ook dát deed ik ooit, toen ik nèt in Groningen woonde) De jongen achter de kassa is nu bijna dertig.

Op mijn werk voorzie ik een kantoor van een frisse lik verf. Af en toe steekt iemand zijn hoofd om de hoek met "Wordt mooi, hoor" of "Wil je koffie?" Dan zie ik twee mannen, onderweg naar een lunch buiten de deur. "Bekend gezicht, hè?" zegt de kleinste van de twee tegen mij. Wat ik beaam. Nadat we elkaar een seconde of twee aanstaren, raadt hij "KPN". Ik noem de naam van mijn ex als mogelijke link. De herkenning is wederzijds maar er gaat geen lampje branden. Hij schat de ontmoeting op zo'n acht jaar terug. Ik herinner me, net als bij de kassajongen, alleen het gezicht van de man.

Kort nadat beide heren uit beeld zijn weet ik het. En krijg ik een snood plan. Hèm ga ik lekker niks zeggen. Maar ik wijd een logje aan deze ontmoeting en laat mijn blognaam voor hem achter op een post-it. Een soort raadspelletje uit real life naar het net. Maar hun lunch zit er al gauw op, ik heb geen pokerface en draag tevens het hart op de tong. "Ik weet het!", zeg ik jolig. Na "politiek?", oppert hij "salsa?", en ik knik instemmend. "Jáhá, daar ben ik fanatiek in", zegt hij, zonder zijn trots te verhullen, en, voegt hij er aan toe "jij niet". (herinnert hij zich nu mijn houterigheid of is alleen het feit dat ik niet tot de scene behoor genoeg voor zo'n conclusie?).  Weer beaam ik zijn uitspraak, want ik hou erg van dansen, maar het moet wel leuk blijven. Maar dan paait hij me alsnog en richt zich tot zijn compagnon: "'Goh, ze kan klussen, ze kan dansen, dat klinkt als de ídeale vrouw." Opnieuw bevestig ik zijn bewering en verf dan vrolijk verder.

De link naar deze blog geef ik hem niet. Werk en privé kan men maar beter gescheiden houden.

Inmiddels is het zondag. Ik hoorde dat degene wiens zilveren bruiloft we gister in Barneveld vierden, gaat werken tegenover de school van mijn zoons, dat de voormalige schoondochter van degene wiens verjaardag we vanmorgen in Hoorn vierden, werkte in de supermarkt die dáár weer naast was en ook dat mijn nieuwe dansjuf hier ter stede, de naaste collega is van mijn beste vriendin. Want ik ga dus weer op les. Ik moet per slot toch een beetje werken aan mijn eigen idealiteit. Je weet maar nooit wie je morgen weer tegenkomt in dit dorp.  

8 opmerkingen:

Olive zei

Wellicht kom je de ideale man tegen. Wat moet die kunnen om aan de definitie te voldoen? ;-)

LEHTI zei

Vlaams spreken! ;-) (in Antwerpen is vast meer keus)

Lies zei

Oei, de ideale vrouw moet kunnen dansen en klussen. Nu weet ik eindelijk waarom ik single blijf ;-).

LEHTI zei

Kom eens naar Groningen, Lies. Wie weet vallen mannen hier op Vlaams sprekende vrouwen. (hoewel 'Vlaams' voor een Vlaming geloof ik geen apart in te delen taal/dialect mag heten)

bentenge zei

Nou nee hoor, dansen en klussen zijn voor mij bijkomstigheden :-) Sommige mannen lullen maar wat als ze een fijne/ideale vrouw tegenkomen.
Een vrouw met (een fijne blog vol) aangetoonde levenswijsheid daarentegen heeft een streepje voor.
Enfin, ik schrijf/lul dus ook maar wat. :-)
Nu, elke stad draagt meerdere dorpen in zich.

LEHTI zei

Hierboven staat wat ik eerder wiste (om de man in kwestie te sparen?): 'Kom maar hierheen Lies, om te ervaren wat mannen hier nog meer voor flauwe versiertrucs kennen'.
Maar bedankt voor je gelul bentenge. ;-)

NOVY zei

hoi

LEHTI zei

Novy?