woensdag 6 februari 2013

Zuigende pindakaas

De lange ladders, drilboren en kitpistolen liet Lehti vanmorgen links liggen. Ze vond het een uitgelezen dag om zich weer eens van haar vrouwelijke kant te laten zien. Zij douchte lang, maakte zich minimaal op en deed frisse kleertjes aan. Maar toen?
Hoe kom je, als rechtgeaarde dame, het beste tot je recht op zo'n doordeweekse ochtend? Door chocola te gaan schranzen? koffieleuten? ongebreideld te roddelen? Een combinatie zou ook kunnen. Want multitasken is naar het schijnt bijzonder vrouwelijk. 

Kleding shoppen viel af. Dat deed ik al -vijf maanden geleden- en was geen onverdeeld succes. Hoewel ik het gehannes in zo'n zweterig peeskamertje met te weinig en veel te hippe (dus onhandige) haken wel heb overleefd. Ik kocht op de valreep zelfs een jas! Toegegeven, hij ìs te groot en toen ik die laatst dichtdeed riep iemand: "Lehti, je knoopt 'm schééf, zo kom je natuurlijk nóóit aan een vent." Maargoed, vanmorgen ging ik, in gezelschap van die gevatte dame, èn van de voormalige winkeljuffrouw,  èn van de vrouw die een heerlijke vruchtencake meenam waar je niet dik van wordt.
Koffie drinken.

En het was nog echte koffie ook. Geen hete kom vol chocomel met een grote, geile, langzaam over de rand lopende dot slagroom er op (waarbij sommige vrouwen dan menen dat ik de enige ben die  schaamteloos zo'n caloriebom naar binnen kan werken). Ook niet zo'n aangelengde plas 'Latte'. (Op alles wat Italiaans klinkt zit standaard twintig procent aantrekkelijkheids-tax). Nee, mijn inktzwarte koffie zat in zo'n pietepeuterig ieniemieniekopje. Ik goot er vervolgens zoveel suiker in dat de inhoud verdubbelde, en slurpte toen aandachtig het vloeibare zoete vocht naar binnen.

Wat zeg je? Zo'n kopje natgeroerde suiker is mannenleut? Ook best. De macho in mij moet ook gevoed, niet waar. Ter compensatie was het geklets dan wel weer übervrouwelijk. Niet te direct en zo. Je weet wel. En ik betaalde, bij hoge uitzondering, de eerste koffieronde. Wat een gentlewoman.

Waar het over ging? Nou, wij spraken braaf over Cito-toets en schoolkeuze. Het ging over de schoonmaak (-man, -middel, -sters) en over ons werk. Maar vooral óók over wat er tijdens dat werk besproken werd. Dat gaat dan dus niet over wie er die nacht, waar, hoe en door wie werd genomen, maar wèl over welke BN-er er in sommige stoute dromen voorbijkwam. Níet over wilde fantasieën om met pruimenjam dan wel onder de slagroom te worden afgelikt. Maar wèl over het andere geslacht.
Neem dat geslacht gerust letterlijk.
Dus in welk soort etenswaar steken geile mannen graag hun jongeheer. Liever in een warme appeltaart of in een smeuïge pot pindakaas? En of het voor de -aan- zuigende werking dan uitmaakt of daar hele stukjes noot in zitten. Het antwoord op deze vraag bleven we aan elkaar schuldig.

Maar vrouwen denken of praten natuurlijk niet over s.eks alléén -wie wil er nu wedijveren met het sterke geslacht?!- Nee, zij wisselen vooral hoogdravende informatie aan elkaar uit over kunst met een grote K. Over films als Call girl of The patience stone bijvoorbeeld. Met hoeren en mannen met macht in de hoofdrol. En we spraken over boeken. Van Esther Jacobs bijvoorbeeld: Heb jij al een foute man? Dat onder meer theoretische uitleg geeft bij het feit dat vrouwen gedurende hun cyclus op een ander soort man kunnen vallen. Ik hield ook nog een betoog waarin ik mannen vergeleek met bloemkolen. Maar dat kon ik zelf niet helemaal volgen.

De vrouwenochtend is voorbij. Ik mag me weer fijn in mijn stinkende overall hijsen, mijn haren tot sisaltouw reduceren en kloofjes kweken in mijn nu nog zachte vingers. Waarmee ik als lunch acht boterhammen met pindakaas naar binnenprop.

Voetballen is per slot ook niet aan elke man besteed.

15 opmerkingen:

Olive zei

voorlopig hou ik het even op "wow".
Maar ik kom terug. Met meer.
beloofd :)

Rianne zei

8 boterhammen? Met pindakaas?


Volgens mij ben jij een droomvrouw.

NOVY zei

Hoe kóm je erop?

LEHTI zei

@ Rianne, ik doe er ook wel eens magor op hoor, da's marcarpone (80 procent vet) met gorgonzola. En dan een beetje rucola er tussen, om het spannend te maken. Jammie!
Geniet van het leven, begin bij jezelf!

LEHTI zei

@ Olive, ja ja, dat moet ik nog zien. Als je nu maar niet weer 'beloofd' tien dagen offline te zijn ;-)

LEHTI zei

@ Novy, je hebt van die mensen, hè, met zo'n tomeloze fantasie, die leveren blogvoer for life op.
Zal ik jou 's bangen? (kom je lekker toch nooit achter)

dick zei

tóch eens proberen zo'n pot pindakaas. Het zal mijn koolmezen niet uitmaken, denk ik.
http://bit.ly/14Fq7xI

Selma zei

Gelzen, en toen een potje kamillethee gezet en een negentiende-eeuwse roman ter hand genomen om uit te rusten.

Selma zei

Gelzen = gelezen. Zie je: echt moe.

LEHTI zei

Had mijzelf zoveel invloed niet toegedicht; men gaat er spontaan van experimenteren met pindakaas of duikt in een boek ter verpozing.

Dik, ik had Wim T. Schippers eigenlijk om wat pindakaas moeten vragen. http://lehti-paul.blogspot.nl/2011/06/handtekening-van-ernie.html

Jouw vogelhuis is inmiddels ook een collectors item want het artikel kan helaas niet worden gevonden. Mogelijk is het artikel gewijzigd of uit de collectie verwijderd.

Olive zei

ben geen man en zou het dus niet weten
maar als ik kiezen moest
tussen een warme appeltaart (wèl erg lekker)
en een pot pindakaas
om l'orefice mee na te bootsen

dan zou ik voor de pindakaas gaan.
Op kamertemperatuur.
Ik kan me voorstellen dat een lichte opwarming om lichaamstemperaturen te bereiken een eerder lopende, smeuiig maar niet vaste substantie zou opleveren. Vandaar KAMERtemperatuur .....

maarrrrrrrr
ik ben geen man :)

LEHTI zei

Nee, je bent geen vent, Olijf. Maar wel een ster in het oproepen van een beeld van de (on) mogelijkheden aangaande de zuigkracht van pindakaas gerelateerd aan de vaste stof in combinatie met de temperatuur. Zou je in een grafiekje moeten zetten. ;-)

Zelfstandig journalist Antwerpen zei

Acht boterhammen krijg ik niet weg op een dag, maakt niet uit wat erop zit.

LEHTI zei

@ Zelfstandig journalist Antwerpen:
Met een beetje boter gaat dat best.

appelvrouw zei

Zou wel jammer zijn van die appeltaart. En pindakaas lijkt me nogal... plakkerig. Toch heb je me op een idee gebracht, mocht ik ooit! nog eens een vervelende vent ontmoeten dan geef ik hem een potje warme pindakaas, zonder nootjes, want mannen zijn overgevoelig (kleinzerig) voor ruwe harde stukjes.