zondag 19 januari 2014

Glad ijs

Waar? waar dan? Nee, lieve lezers, niet hier, maar in Iran. Geen winterspelen aldaar -zo ver zijn we nog lang niet-, het betreft hier figuurlijke gladheid, een proefballonnetje, een niet getoetste theorie waarmee ik mogelijk tegen zere benen schop.

Toch meen ik enig recht van spreken te hebben. Met aardig wat Iraniërs in mijn omgeving. Dat vond ook de Iraanse radioverslaggever hier ter stede, die mij eens opbelde om zijn landgenoten te mobiliseren. Om op de Groningse Grote markt steun te betuigen aan de toenmalige groene beweging van Mousavi. Die is inmiddels alweer uit ons collectieve geheugen verdwenen. Misschien dat alleen Neda nog een vaag bloederig beeld achterliet.

Iran kwam de laatste jaren minder frequent in het nieuws. Soms blaften er nog een paar fanatieke alfamannetjes, maar van marineschepen die grommend posities innamen in de Perzische golf, hoorde je steeds minder. Achter de schermen zullen diplomaten vast hard hebben gewerkt. Inmiddels zijn we vijf jaar en een verkiezingsronde verder en worden de sancties tegen Iran versoepeld, of zelfs opgeheven.

Nu verschijnen er berichten over buitenlandse bedrijven die ongeduldig staan te trappelen om te investeren in de islamitische republiek. Vanuit Iran zelf klinkt de roep om goederen waar het meest behoefte aan is: vliegtuigonderdelen en medicijnen.

'Vliegtuigonderdelen' roept vooral associaties op met 'handel'. Maar wie 'gebrek aan medicijnen' leest, heeft eerder een beeld van stikkende astmatici en wegkwijnende kankerpatiënten. Anders gezegd, een behoefte aan pillen kan rekenen op meer compassie op dan dat een beeld van gebrekkige vliegtuigen dat doet.


Iran is een jong land (hun vergrijzing komt pas over dertig jaar). Vergeleken met Afghanistan kent het een hoge mate van alfabetisering. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Saoedi-Arabië, mogen vrouwen er achter het stuur. Ze gaan zelfs in grote getale naar de universiteit. Vrouwen mogen veel ook niet. Toch heb ik heb met eigen ogen gezien dat Iran, zoals men dat noemt, een 'modern' land is. Hun cultuur lijkt in veel opzichten op die van sommige Europese landen.
Behalve dat de taal (anders dan het Arabisch) tot dezelfde Indo-Europese familie behoort, lijkt hun keuken op de Griekse, en hun bijna maniakale preoccupatie met hun uiterlijk op die van Italianen. En, - en nu komt het gladde ijs- Iran lijkt qua medicijngebruik op Italië, maar ook op landen als bijvoorbeeld Frankrijk en Duitsland.


In Frankrijk ben ik altijd weer verbaasd over de veelheid aan flikkerende groene 'Pharmacie' kruizen. Naast de kroeg en de kerk heeft elk dorp toch tenminste een apotheek. Mijn nichtje van twee kreeg van een Franse arts eens valium voorgeschreven (naast nog een zak pillen en drankjes 'voor het geval dat'). Ook in Duitsland behoren medicijnen tot de eerste levensbehoeften.
Toen mijn zus op haar werkvakantie in Italië haar migraineaanval rustig afwachtte in een verduisterd tentje, konden de Italianen daar met hun verstand niet bij. Het was nog tot daar aan toe dat ze geen arts wilde zien, maar ze moest toch op zijn minst iets slikken (dat ze zelfs geen slok water binnenhield, bewees voor hen slechts de ernst van haar toestand). Een algehele bodyscan is er de gewoonste zaak van de wereld.   

In Iran is het niet veel anders. Wie iets heeft, slikt daar iets tegen. Antibioticum is er vrij verkrijgbaar. Als maatschappelijk werker onder vluchtelingen ken ik de verhalen over 'bewezen discriminatie'. Ik legde dan uit dat ook aan mij, als Hollandse tante, adviezen als 'drink thee' en 'neem rust', werden gegeven. Dat penicilline bij hoofdpijn of corticosteroïden bij rugpijn niet standaard worden voorgeschreven. Ongeloof viel mij vaak ten deel.

Iran staat bekend als het land waar de meeste neusoperaties ter wereld worden uitgevoerd. Niet alleen Iraanse vrouwen laten dit massaal doen, ook uit het buitenland komen mensen hun neus laten fatsoeneren. Artsen schijnen er ervaren in te zijn, en het is goedkoop. Met bovenstaande informatie kan ik niet anders dan sceptisch worden, als het journaal meldt dat er vooral een tekort is aan middelen die nodig zijn bij een operatie. Dan zit er volgens mij iets scheef. En dat zijn niet de Iraanse neuzen.


Iran heeft geen pillen nodig
of neuscorrecties
maar lucht
en vrijheid.





































En nu maar hopen dat ik niet tegen te veel zere benen heb geschopt.

6 opmerkingen:

Lies zei

Ik heb ook Iraanse vrienden en dit stukje klinkt heel herkenbaar. De obsessie voor het uiterlijke (je haalt er zo de Belgen uit op hun feestjes, die zijn stukken minder opgetut dan de Iraniërs), de neusoperatie (ik had nooit iets verkeerds opgemerkt aan dochters neus, maar toch werd ze eraan geopereerd), de moderniteit van de Iraniërs, enz.

bentenge zei

Alweer een leerrijk stukje !

wiebeltjes zei

Weer wat geleerd. Dank dank dank..

LEHTI zei

Fijn dat jullie weer kwamen lezen (en leren :-), dames en heren. Ik heb nog al 's problemen met de lengte van het verhaal. Maar ik kan er het schrijven niet laten. Nu nog (meer) leren schrappen. Dan durven misschien meer mensen het aan.

Olive zei

Maak je ijs gerust nog wat gladder, Lehti. Vergelijk Iran gerust óók met België als het op mediciijngebruik aankomt. Akkoord, antibiotica zijn niet vrij te verkrijgen (daarvoor moeten we toch eerst een visite aan de arts betalen) maar als je moet afgaan op reclame, is twee keer niezen en 1 keer kuchen alvast voldoende om minstens 5 hulpmiddelen te slikken, spuiten of wrijven.
Wat glad ijs? We slikken allemaal :-)

LEHTI zei

Poe, nou, dat was de goden verzoeken. Het is me hier toch opeens glad en ijzig in het hoge Noorden...Brrrrrrr