In ziekenhuis slapen?

Ik fiets in het donker langs het fel verlichte ziekenhuis. De riem van de tas vol PvdA folders drukt zwaar op mijn schouder. Bij een verlaten bushalte staat een vrouw. Ze wenkt me. Ik stap van mijn fiets en kijk op de tabel met vertrektijden die ze aanwijst. Zou ze die niet kunnen lezen?

De laatste bus naar Veendam is een half uur geleden vertrokken. En het is pas half acht! Arm mens. Ze praat gebrekkig Nederlands en draagt een doek die het midden houdt tussen een sarong en een hoofddoek. Ik kan haar afkomst niet plaatsen en opper: 'English?' Ze schudt van nee. Lijn 171 blijkt ook naar Veendam te gaan, maar reed al om zeven uur voor het laatst. Zou ze begrijpen dat er nu geen bus meer gaat? Ze maakt geen aanstalten om weg te gaan. Om mijn eigen ongemak wat te verhullen -gelijk zwaaiend wegfietsen is ook zo wat- vraag ik of ze wellicht net uit het ziekenhuis kwam. Ter verduidelijking gebaar ik in de richting van de megalomane ingang van het UMCG.  Ze lacht timide terug en vraagt verbaasd: 'Slapen in ziekenhuis?' Nee, o god nee! Hoe snel kunnen misverstanden ontstaan?!  

'Moet u vanavond nog naar huis, naar Veendam?' vraag ik. 'Amici', is haar antwoord. Aha, ze gaat vrienden bezoeken! Met 'Amici' kan ik wel wat, ik schakel over op Italiaans. Ook dit tilt onze conversatie niet naar een hoger plan. Maar wellicht woont ze dus gewoon in Groningen en kan ik me zonder schuldgevoelens uit de voeten maken. Je voor iemand verantwoordelijk voelen kan kennelijk al binnen een minuut.

Op een andere dag had ik de PvdA propaganda gewoon in mijn fietstas gedaan, maar ik heb nu geen fietstassen. Ik heb zelfs mijn eigen fiets niet. Daarmee is Leo vanmorgen naar school vertrokken, terwijl ik zijn band stond te plakken. Helaas blijkt nu dat ook de versnelling kuren heeft. Dus fiets ik in de eerste versnelling naar huis. Mijn schouder doet zeer en mijn knieën maken overuren. Maar ik ben tenminste geen analfabete vrouw die vanavond nog naar Veendam wil. En gelukkig ben ik ook niet Asscher of Spekman, die nu, een week later, een verlies van negenentwintig zetels voor de PvdA moeten incasseren.
Dat scheelt toch. 

Daar gaat mijn imago van alleskunnend alleenstaand ondernemend ouder

In de zeven jaar dat ik mijn brood verdien met klussen was me dit nog niet eerder overkomen. Althans, ik had uiteraard wel vaker met een hamer misgeslagen, maar dat had nooit meer dan een van blauw naar paars naar geel verkleurende nagel tot gevolg gehad. Nooit eerder brak ik een kootje. Maar nu wel. Zo zei de radiolooog.

Daags voor ik mijn duim op het hardhouten aambeeld legde, las ik een artikel over de diverse mogelijkheden om je als éénpitter te verzekeren tegen arbeidsongeschiktheid. Het bleef bij lezen.

En daartoe ben ik nu weer veroordeeld. Tot lezen. In de wachtkamer van huisarts, radioloog en spoedeisende hulp spelde ik de huwelijksperikelen van celebrities die ofwel hun lief betrapten op vreemdgaan of het na een tijdje weer goedmaakten. Ik weet nu alles over hoe Onassis op zijn tachtigste zowel Jackie Kennedy als Maria Callas op zijn yacht het bed in kreeg en ook de affaires van François Hollande zijn voor mij geen geheimen meer. Van recenter datum waren de 'interviews' met jonge meiden in de Viva. Of was het de Vriendin? Over hun onderscheid tussen 'daten' en 'een relatie'. Waarbij het dan gek genoeg bij dat daten toch niet de bedoeling is dat je ene date je met een andere 'date' signaleert. 

Genoeg roddellectuur. Tijd voor serieuzer zaken. In het zonnetje voor het ziekenhuis overdacht ik hoe dat nu moest. Met mijn werk en zo. Vragend keek ik om me heen of er ook rokers waren. Niet om wat te bietsen, maar om voor mij een shagje te draaien. Want met één duim is dat lastig. Net als veters strikken, een elastiekje in je haar doen, een beugelflesje Glosch openen of een pot verf. Ramen monteren, draden strippen, een deur afhangen.

Ik wist het even niet meer. Voelde me onthand. Stapte uit arren moede in een bus waar 'Grote markt' op stond. Dat was weliswaar slechts vijf minuten lopen. Maar zielige mensen mogen met de bus. Deze bus ging inderdaad de stad in. Via Selwerd, Paddepoel en zelfs tot het eind van de campus van Zernike, zes kilometer buiten het centrum. De weinige inzittenden keken elkaar vragend aan toen er zelfs 'Veendam' op het scherm verscheen. Toch fijn van die norse chauffeur om mij nog wat bedenktijd te geven: 'U bent toch al in de stad?!' Ik moest me inhouden hem geen opgestoken duim toe te werpen.
 

Als troost struinde ik bij van de Velde (wat een prachtige winkel!) alle boeken af die mijn veellezer  Kees (11) zou kunnen waarderen. Toch koos ik bij de warme klanken van Omara Portuondo (si llego a besarti) voor de bijbel. Een dwarsligger. Hoewel er al een ongelezen bijbel in mijn kast staat. Maar dit is er één voor ongelovigen. 

'Is het een kadootje?' 'Ja, voor mezelf.' 'O, voor je duim.' 'Nee, ik ben bijna jarig.'

Maar nu nog even niet.

Gewapend met de bijbel van Guus Kuijer trakteerde ik mezelf ook nog op koffie met taart. Tegenover het prachtige pand waar ik drie jaar geleden een aantal klussen deed. En iemand me voor ideale vrouw uitmaakte.
 

Niet aan denken. Eerst genieten. Met moeite sloeg ik de flinterdunne bladzijden om.
 

Toen de A-kerk vier uur sloeg, stond ik op en kocht op de markt overmoedig nieuwe slaplantjes. Maakte een praatje met de postbode. Een ander soort vriendin dan in de wachtkamer. Maar relaties zijn ook in het echte leven geliefd onderwerp van gesprek. We zijn beiden weer single. Aan de andere kant van de Vismarkt brachten vier jonge jongens een virtuoos jazzstuk ten gehore. Naast lezen is ook luisteren met negen vingers prima te doen. 'This is music from my country, from Brazil', riep de vrouw naast me euforisch, terwijl ze -met een blik op haar dochtertje- haar swingen bedwong. Het tweede nummer dat werd ingezet stopte abrupt. De vrouw naast me zong het verder en vroeg de band om vooral door te spelen. Ik wees haar op de contrabassist. Die trok het niet. Met een vertrokken gezicht bekeek hij zijn vingers. Waar tape omheen zat. 

Gedeelde smart heeft ook wel wat.

Wat is er weg?

Het Martiniziekenhuis, waar Leo in 2001 werd geboren, gaat tegen de vlakte. Dat wil zeggen, de locatie aan de van Ketwich Verschuurlaan. Want het ziekenhuis zèlf heeft een nieuwe jas gekregen. Even verderop. Met veel licht en ruimte en glas en kunst. Of het er inhoudelijk op vooruit is gegaan weet ik niet. In die februarinacht kwam een lieve nachtzuster kijken hoe het moeder en kind verging. Ik vreesde dat ze het niet goed vond dat ik Leo bij mij in bed had genomen. Want alleen na goedkeuring van de drie andere kraamvrouwen had hij bij mij 'op zaal' gemogen. 'Het is zo koud, misschien moet hij een kruik' vroeg ik schuldbewust. 'Ach,' lachtte ze 'jíj bent toch zijn kruik.'

Een dag eerder, kermend bovenaan de trap, verzuchtte ik wie zo'n kwelling toch ooit bedacht kon hebben. Halsoverkop moest ik naar het ziekenhuis. De Groningse verkeersdrempels leken op slag een meter hoog. Met weeën in een auto is geen pretje. Een kwartier nadat ik in de rolstoel de lift in werd geduwd, werd Leo geboren. Stil is het er nu. Stiller dan toen ik beviel in elk geval. Voor vogeltjes was het toen te koud.
 

Ook de suikerfabriek moest er aan geloven, de halve Grunobuurt werd opgeblazen, schoolgebouwen als de Pedagogische Academie aan de Korreweg, Het Noorderpoortcollege aan de bedumerweg of, aan de andere kant van de ring, fabriekshallen en een stuk bos. Allemaal weg. Ook het gebouw aan de dierenriemstraat, waar de afgelopen jaren het Leon van Gelder (VMBO), het Alfa college (MBO) en zelfs eens een Afrikaanse disco in was gehuisvest. De sloop daar is niet (alleen) bedoeld voor nieuwbouw maar er komt een heus park. Dat de groene fietsroute vanaf de kerklaan moet verbinden met de uitvalsweg richting Garnwerd. Strak plan. De slopers weten van aanpakken. Met enorme scharen wordt de school tot confetti vermalen en in grote containers geschept. Best indrukwekkend. En minder stil dan bij het ziekenhuis.

Waarom ik daar opnames van maak? Ach, weer 's wat anders dan homevideo's waarop kaarsjes worden uitgeblazen. Overal in de stad zie ik gaten. Of valt zoiets onder het kopje beroepsdeformatie? Net zoals zwangeren, of vrouwen met een kinderwens, alleen maar dikke buiken zien. Meestal valt het alleen op dàt er iets weg is, niet wàt er weg is. Een soort wegpakspelletje. Je weet wáár iets lag, of het rood, rond of klein was, maar toch kun je je het voorwerp niet herinneren. En als je het ziet, weet je het weer. Rare hersens.
 
Goed kijken.....

ogen dicht.......

Doe maar weer open.....

Wat ontbreekt er?

Als je stiekem tòch keek zag je dit:











Of dit:

Misschien is dit gebouw aan de Paterswoldseweg binnenkort ook wel weg. Nee, niet dat kolos van de Gasunie daar achter. Maar die glazen kist er voor. Waar eens Porsches werden verkocht. De digitale klok hebben ze al verwijderd. En de thermometer.   

Sommige voorwerpen mag je niet wegpakken. Maar nu speel ik vals. Want dat bordje, dat hangt in Haarlem.