zondag 22 mei 2011

In Zoo-men

Als Leo en Kees zondag met mama Lehti naar de dierentuin gaan, schieten ze naar hartelust plaatjes van alles wat ze tegenkomen. Eerst worden het vooral zoekplaatjes. Het water, het oerwoud en de varens zijn dus niet de onderwerpen van de foto's hieronder.








Naarmate de dag vordert en ze de lol van het inzoomen hebben ontdekt, blijkt het ook dan weer een hele kunst om zo'n beest in zijn geheel in beeld te krijgen. En dan krijg je dus stukjes streep, bil of vin. Een ander soort zoekplaatje.










Maar na een hele dag rennen, klimmen, ijs eten en heel veel in- en uitzoomen, kunnen de foto's van Keesje en Leo zo in de souvenirwinkel van de dierentuin als ansicht worden verkocht. Zonder te zijn bewerkt. Natuurtalentjes. Al vind ik de zoekplaatjes zelf leuker.








maandag 16 mei 2011

Koperkut


.... of eigenlijk is 'het kutkoper' een passender benaming. Nee, niet 'de', ik bedoel echt 'het'. Want het betreft hier geen afnemer van spleten, maar het metaal dat tegenwoordig zo prijzig is dat diefstal ervan de spoorwegen onregelt, kerktorens brandgevaarlijk maakt vanwege het afknippen van bliksemafleiders en dat de koperopkoper -nu wel weer 'de'- in het verdomhoekje drukt omdat die niet afdoende navraag zou doen naar de duistere herkomst van dit gewilde goedje. Het koper dus.

Juist omdat het zo prijzig is, heb ik onlangs voor het eerst een lekkende loden waterleiding vervangen door een witte plastic buis. Niet door koper. Dat is dan natuurlijk de buitenkant, de binnenkant en de koppelstukken zijn namelijk weer wel van het zo wonderlijk riekend rode metaal. En de aansluiting met de meter, en die naar de badkamerkraan en de t-stukken ook. Kortom, koper zat.

Als ik met water aan de slag ga, doe ik de hoofdkraan dicht. Logisch. En als er geen water is, was ik minder vaak mijn handjes. En hoewel ik mezelf best hygiënisch vind, nam ik het bij deze klus dus niet zo nou. En at ik mijn broodje tussen het solderen van een muurplaatje en het aansluiten van de stortbak door. En nu heb ik last van overmatige afscheiding. Niet de waterleiding lekt, niks mis met die plastic buis, maar mijn kut. Geen oorzakelijk verband, zou je zeggen. Want ik werk dan wel wat chaotisch, maar ik stop die koppelstukken echt niet in mijn vagina.

Als ik bij de huisarts kom, vraag ik waar ik deze onschuldige, doch niet zo praktische aandoening kan hebben opgelopen (hoewel, bedenk ik me, ik hoeft me als loodgieter niet te schamen voor nattigheid op mijn werkkleding, een nat kruis zal dan vast ook niet opvallen.) De dokter blijft vaag. Ik opper iets met hygiëne?, nasleep van mijn miskraam? seks? 'Nee', zegt de dokter; 'nonnen kunnen het ook krijgen.' (mijn gevatte antwoord laat zich raden). Terwijl hij een receptje voor een 'vaginaal paasei' intypt, mompelt hij dat je het ook van 'koperen waterleiding kunt krijgen'. Pardon, wat zei u daar?! Ik heb me zojuist dagenlang met koper omgeven! Moet ik dit euvel nu scharen in de categorie bedrijfsgerelateerde ziekten?! Tssss.

Nadat het recept via de digitale snelweg bij mijn apotheek is beland, gaat het gesprek verder over anticonceptie. Een spiraal wel te verstaan. Op een model van een vagina, ter grote van een blikje nachtcrème, laat hij geduldig zien hoe het inbrengen er van in zijn werk gaat. Heeft de werking hiervan niet met koper van doen, dokter? Nee, mevrouw, die dingen zijn tegenwoordig van een veel vriendelijker materiaal. Maar ik meen toch iets groens te ontwaren. Kutkoper.